تنهایی حوصله‌ات سر نمیره؟

- Heavy -

«تنهایی حوصله‌ات سر نمیره؟»

این سوالی بود که روز دو شنبه درحالی که تنها توی کلاس نشسته بودم یکی از بچه ها ازم پرسید. طبق معمول چرت ترین جواب ممکن رو بهش دادم تا فقط از خیرم بگذره، البته شاید هم اگه چیزی نمیگفتم بازم راهش رو می‌کشید رو میرفت، بهرحال من توی هیچکدوم از گروه های دوستی جایی ندارم. درکش سخته که اون دختر دبستانی که همیشه در حال شلوغ کاری و پر سر و صدا بود -در حدی که معلم جاش رو عوض کرد و گذاشت تنهایی یه گوشه بشینه- الان شده یه دختر ساکت و کم حرف که هر روز ازش میپرسن «چرا حرف نمیزنی؟ چرا همش ساکتی؟». تمام رابطه های دوستی که داشتم/دارم برام مبهم و پیچیده شده، کلمه «دوست» ارزشش انقدر برام زیاد شده که حتی دلم نمیخواد به کسی که هر روز سر کلاس باهم حرف میزنم، بهم زنگ میزنیم و بعضی وقتها بهم پیام میدیم، کلمه «دوست» رو بهش نسبت بدم. چون به محض تموم شدن این سال تحصیلی و جدا شدن راهمون، کاملا همدیگه رو فراموش میکنیم جوری که انگار اصلا نقشی توی زندگی هم نداشتیم. کسی که از سال چهارم دبستان تا الان باهم ارتباط داشتیم و معتقد بودیم بهترین و صمیمی ترین دوستهای همدیگه هستیم، الان دیگه واقعا نمیدونم ما چی هستیم!!؟ دوست؟ غریبه هایی که چند سال باهم خاطره دارن؟ نمیدونم. بعضی وقتها از خودم میپرسم نکنه همه این احساسات و اتفاقات تقصیر خودم باشه؟! شاید مشکل اصلی منم، و قطعا این منم که نمیتونم همه نوع اخلاق و رفتاری رو تحمل کنم و استاندارد هام برای دوستی انقدر بالا رفته که حس میکنم یه موجود بی نقص میخوام، اما مگه توی این دنیا چیزی به اسم بی نقص هم وجود داره؟ حتی خود من هم نقص و کاستی هایی دارم. شاید دارم زیاده روی میکنم.

ادامه مطلب

یخ زده!

زمین یخ خانه دوم او بود؛ مکانی که سرمایش تن را به لرزه می‌انداخت ولی گرمایی که در قلب و وجودش نهفته بود، تمام آن سرمای مصنوعی را خنثی می‌کرد. حالا دوباره همانجا ایستاده بود، و به آن سطح یخ زده خیره مانده بود. دیگر گرمای وجودش را حس نمی‌کرد. جایی که زمانی خانه او بود، اکنون شبیه به مخروبه‌ای بود که تنها حس ترس را القا می‌کرد.

اسکیت هایش را پوشید و به آرامی بر روی آن سطح لغزنده قدم برداشت. هیچ چیز این لحظه، مانند گذشته نبود؛ فقط بی هدف برای خودش تاب می‌خورد و می‌لغزید. نمی‌دانست باید چه حسی داشته باشد؛ خوشحالی؟ ناراحتی؟ ترس؟ یا غریبی؟ تنها جسم او آنجا بود اما قلب و روحش همچنان در آن گذشته تاریک و مبهم زندانی شده بودند. صداهایی که درون ذهنش می‌پیچیدند، تشویق بودند یا تحقیر؟ آن نگاه ها از سر حیرت بودند یا افسوس؟ کلماتی که شنید، اصلا شبیه به حرف هایی نبودند که از سر غرور و افتخار گفته می‌شدند. آن روز، درد آنچنان درون قلبش ریشه زد، که سیاهی موهایش را به سپیدی برف بدل کرده بود.

بار دیگر تمام آن احساسات و افکار خاک خورده به ذهنش هجوم آوردند. پاهایش سست شد و ناگهان بر روی زانوهایش افتاد. اصلا چرا دوباره به این زمین سرد و نحس پا گذاشته بود؟ چه خیر و خوبی در آن دید که تصمیم گرفت یک بار دیگر هم به خودش اجازه بدهد که حتی به پوشیدن این کفش ها فکر کند؟ در همین فکرها بود که صدای باز شدن در، ریشه افکارش را برید و شخصی وارد سالن شد. با خودش زمزمه کرد: «دنبال دلیل می‌گشتم، دلیل با پاهای خودش اومد.» می‌توانست چهره متعجب و نگران او را از همان فاصله زیاد ببیند. سرش را تکان داد و به آرامی بلند شد و دوباره تعادلش را روی آن تیغه های باریک حفظ کرد. همه چیز در یک دقیقه اتفاق افتاد. جواب سوالاتش واضح بود، تنها کسی که می‌توانست -با تمام آن درد و رنج ها- به ایستادن مجبورش کند، او بود.

‌با خودش فکر کرد: « مگه یه آدم چقدر میتونه خاص باشه که مجبورت کنه دوباره و دوباره روی پاهات بایستی؟».

-yuri on ice-

ادامه مطلب

شاید من بخوام امید داشته باشم.

-We'll never change-

توباتو قطعا بهترین گروه نسل چهاره و هیچوقت مثلش پیدا نمیشه، خصومتی هم دارید میتونید با دیوار بحث کنید.

❅࿓٭

*این کاربر درحالی که موهای پف کرده اش رو با کلیپس گل بابونه صورتی بسته، یه لباس خرگوشی و هودی گربه ای پوشیده، دو لایه پتو رو تا خرتناق بالا کشیده و سر انگشتهاش یخ زده، این پست رو مینویسه*

مطمئنم که در طی سال های اخیر که میزان سرما روز به روز کمتر میشد، امسال سردترین پاییز و زمستون رو داشتیم. راستش برای کسی که داره توی جنوب غربی کشور زندگی میکنه، دمای ۱۷ درجه هم براش سرد محسوب میشه چه برسه به ۲-۳ درجه و از اونجایی که بنده سرمایی هستم میتونم بگم دارم قندیل میبیندم. دیروز بالاخره -مثلا- آخرین امتحان نوبت اول رو دادم و احتمالا از نتایج راضی هستم؟ با اینکه میتونستم بهتر عمل کنم اما معمولا همینجوریم؛ توی امتحان های نوبت اول یکم گیج بازی درمیارم و وقتی میگم نوبت دوم جبران میکنم، واقعا جبران میکنم (امیدوارم!). البته که این حرف فقط برای درسهای عمومی‍م صدق میکنه چون درسهای تخصصی‍م پودمانی هستن و هیچ فرصتی برای جبران وجود نداره، پس یا بهترین نمره ات رو میگیری یا میافتی و شهریور دوباره امتحان میدی. به همین سادگی. 

دیروز وقتی داشتم میرفتم مدرسه، دمای هوا بین ۳ تا ۷ درجه بود و میتونستم یخ زدن تمام سلول های پوستی صورتم رو حس کنم. دست‌های همه‌مون از سرما یخ زده و سرخ و سفید بود و داشتیم به این فکر میکردیم که چجوری قراره با این دست‌ها امتحان بدیم... که خداروشکر مشکل حل شد p: میدونید مسئله اینه که سرمای اینجا واقعا سوزناک‌‍ه و تا پوست و استخوان یخ میزنی، در حدی که اگه یه نفر توی اون سرما بهم یه تنه کوچیک میزد قطعا استخوان‌هام خُرد میشدن. خاله ام که الان شیراز زندگی میکنه میگه سرمای اینجا از شیراز بدتره و اونجا اونقدر سردش نمیشه که بخواد لباس های پفکی و پشمی بپوشه. هنوز نمیدونم چقدر میتونم روی حرفش حساب باز کنم چون آخرین باری که وقتی شیراز سرد و بارونی بود رفتم اونجا، فروردین بود؛ تازه لباس گرم هم نبرده بودم، صرفا چندتا چیز دم دستی بردم (که پشیمون هم شدم). به مامان گفتم "اگه قرار باشه بریم شیراز یا اصفهان چجوری قراره با سرماش کنار بیایم؟ حتی خودت هم اینجا سردت شده!" ولی مامان میگه همین چیزهایی که اینجا میپوشم برای اون شهرها هم کفایت میکنه، فقط باید چند دست لباس و شلوار گرم‌تر و کفش مخصوص بخرم. منم کی باشم که بخوام مخالفت کنم!؟ درحال حاضر تمام هدف من و مامان شده فرار کردن از این شهر اون هم با استفاده از کنکور بنده و کلا اجازه دارم دو تا شهر (+شهر خودمون) رو برای دانشگاه انتخاب کنم، به سه دلیل: ۱- توی هر دو تا شهر دیگه آشنا داریم. ۲- اصالت خانواده پدری برمیگرده به اصفهان و تقریبا با مسیرهاش آشناییم. ۳- نزدیکترین و بهترین انتخاب ها برای زندگی و دانشگاه هستن.

ادامه مطلب

مادربزرگی در این نسل؟

بچه که بودم، شعارم همیشه یه چیز بود «سادگی در عین شیک بودن». حتی الان هم دنبال ساده ترین چیزا میگردم و از طرح های شلوغ و اشکال درهم برهم بدم میاد. لباس هام باید یک رنگ با اشکال منظم یا صرفا یک طرح ساده داشته باشن، خودکارهام باید ساده و نوک تیز باشن، کیف و کفش باید ساده با رنگ هایی که باهم همخوانی دارن باشن، شلوار نباید زیاد گشاد یا تنگ باشه و داشتن جیب و زیپ های اضافه برام خیلی شلوغ و نامرتبه. حتی کت کراپی که برای عید گرفته بودم رو با اینکه دوستش دارم اما به نظرم دوتا جیبی که داره و از قضا از خود کت جدا هستن اضافی‌ان یا حداقل باید با خود کت یکی میشدن. شاید الان به نظر بیاد خیلی باید سر نظم و مرتب بودن حساس باشم ولی درواقع همین آدم، یه آدم به شدت نامرتبه که گاهی حوصله نداره لباس هاش رو درست توی کمد بزاره و یا بعد از اینکه درسش تموم شد، کتاب هاش رو جمع کنه و سرجاشون بزاره و یا میزی که کنار تختش هست رو پر از وسایل اضافه نکنه، یا حتی انقدر خسته که به جای اینکه میز تحریرش رو تمیز کنه و مثل بچه آدم پشت میز درست بخونه، میز پایه دار کوچیکش رو میاره میزاره روی تخت و همونجا درس میخونه و... صرفا وقتی میخواد همه جا رو تمیز کنه، هرچیزی که جلوی چشمش باشه باید منظم یه گوشه چیده بشه و اگه قراره خیلی اساسی تمیز کنه، اول باید همه چیز رو یه دور بکوبه و از نو بسازه!

از این حرفها بگذریم... هدفم یه چیز دیگه بود! 

فکر کنم تا الان تونسته باشم اون قسمت ساده بودن رو عملی کنم ولی واقعا شیک هم هستن؟ منظورم از شیک بودن چی بوده؟ داشتن وسایل و استایل مینیمال با رنگ های پاستیلی و کلا رنگهایی که تن نرم و ملایمی دارن؟ سقف اتاقم رو ابرکی کنم و روی در و دیوار اتاق ریسه و تابلو و برچسب بزنم؟ من که اینجور فکر نمیکنم... چون هیچکدوم از اینها اتفاق نیافتادن. مد بودن و برند پوشیدن؟ این مورد هم که کلا از دور خارج میشه؛ چرا؟

ادامه مطلب

زندگی تخم مرغی!

 

شروع همیشه برام مشکل بزرگی بوده و هست. هیچوقت نمیدونم از چی باید بنویسم و از چی نباید. شروع کردن نقطه آغاز همه چیزه و شاید بشه گفت که احتمالا من توی شروع همه چیز به مشکل میخورم! بهرحال حرف های زیادی درباره اش زده میشه ولی خیلی لحظه ها هم بوده شروع میتونسته یک پایان باشه و پایان میتونسته یک شروع باشه که دقیقا خیلی وقتها همین دوگانگی گیج ام میکنه. راستش این مدت که کمتر درگیر فضای مجازی بودم داشتم با خودم فکر میکردم که کاش ذهن آدمی هم مثل حافظه دستگاه ها بود، میتونستی هر وقت دلت بخواد پاکش کنی و دوباره از نو شروع کنی انگار که قبلا هیچ اتفاقی نیفتاده بوده؛ البته که تا همین الانش هم خیلی چیزا رو پاک، فراموش و حتی پاره کردم برای اینکه شاید بهم کمک کنه بتونم از درد گذشته کم کنم و فاصله بگیرم. صد البته که پشیمانی هایی هم دارم، رابطه هایی که بدون هیچ حرفی تموم شون کردم، یادگاری هایی که اشتباها یا بخاطر هیجانات اون لحظه به کلی پاکشون کردم، خاطراتی که گم شون کردم و... شاید تا اینجا بشه گفت «خب اشکال نداره، بالاخره پیش میاد!» اما مشکل اصلی اینجاست که بدبختانه این انگار برام تبدیل به یه عادت شده!! شاید اگه مثل چند سال گذشته نابالغ و کم تجربه بودم، ممکن بود دوباره تحت تاثیر هیجانات و احساسات لحظه ای قرار بگیرم و همه چیز بریزم توی بقچه و بندازم کنار بقیه خاطرات خاک خورده و قدیمیم که کمتر موقعی پیش میاد که بخوام بهشون سر بزنم. مثل آلبوم عکسی که مدتهاست ته کمد داره میپوسه اما من دیگه اون کودک کنجکاوی نیستم که بخوام هر لحظه برم عکس های داخلش رو نگاه کنم و از مامان راجب اتفاقاتی که اون موقع افتاده بود بپرسم.

این روند بزرگ شدن بد عجیب و ترسناکه. همیشه از خودم میپرسم «اگه بزرگ بشم دیگه همچین آرزو/خواسته/رویا رو ندارم؟»، «اگه بزرگ بشم دیگه دلم دفترچه خاطرات قفل دار نمیخواد؟»، «اگه بزرگ بشم دیگه به داشتن برچسب های رنگارنگ و دفتر های عجیب و غریب علاقه ندارم؟»، «وقتی بزرگ بشم قولهام رو فراموش میکنم؟»، «وقتی بزرگ شدم دیگه دلم پلاشی های کوچیک و بزرگ نمیخواد؟»، اگه بزرگ بشم، اگه بزرگ بشم، اگه بزرگ بشم... . از دست دادن اون احساسات و خواسته های کودکانه برام دردناک و ترسناکه. میدونم نباید از چیزی بترسم وگرنه همون سرم میاد (مثل همیشه) اما در آخر من فقط یک انسانم که گاهی دلش میخواد احساس ترس و ضعیف بودن بکنه. با تمام اینها، هنوز هم نمیتونم اون هیجان بچگانه برای بزرگ شدن رو نادیده بگیرم، هنوز هم درون مسیر مه آلود و بارونی زندگیم روزنه امیدی برای فردا وجود داره، همون امیدی تا الان زنده نگهم داشته و شاید مجبورم میکنه به نفس کشیدن و ادامه دادن وگرنه زودتر از اینها تبدیل به یه جنازه متحرک میشدم که فقط بلده بخوابه و بیدار بشه و دوباره بخوابه و بیدار بشه‌. 

ادامه مطلب

"?First question " you wanna start again

یوهو~ سلام به همگی :>>

فکر کنم از آخرین باری که به بیان اومدم و نوشتم بیشتر از یکسال میگذره. توی کل این مدت وقت هایی بود که به خاطراتم توی بیان، رنگارنگ بودن وبلاگ ها و کسایی که باهاشون حرف میزدم فکر کردم؛ درواقع هیچوقت اینجا رو فراموش نکردم و همیشه یه گوشه از ذهنم اینجا بود و دلش برای چیزهایی که توی اون مدت گذرونده بود تنگ میشد. اگه بخوام صادقانه بگم، هنوز اون لحظه ایی که تصمیم گرفتم تماما وبلاگم رو پاک کنم و همه چیز رو رها کنم و پشت سر بزارم رو یادم هست ولی به جرأت میتونم بگم که دلیل اون کارم رو شاید همین چند دقیقه قبل از اینکه شروع به نوشتن این پست کنم فهمیدم. «رها کردن»؛ کلمه ایی که توی زندگیم نقش خیلی پر رنگی داشته اما دلیل این رها کردن چی بوده همیشه مثل یه سوال بدون جواب روی ورقه امتحان به نظر میرسید. شاید زمان هایی بوده که فکر میکردم دلیلش رو میدونم اما برام منطقی به نظر نمیرسید و به انتخابی که گرفته بودم شک میکردم! با اینحال یاد اون جمله معروف افتادم که میگن «تصمیماتی که در گذشته گرفتی، حتما بهترین تصمیمی بوده که تونستی اون لحظه بگیری».

همیشه میگفتم که زندگی من چیز جالبی برای به اشتراک گذاشتن نداره و شاید باید روزها، هفته ها و شاید ماه ها صبر میکردم تا بتونم یه جمع بندی کلی انجام بدم و درباره «آنچه گذراندم» بنویسم؛ این اصلی ترین دلیلی بود که وبلاگ و نوشتن رو کنار گذاشتم. شاید واقعا زندگی که می‌گذرونم اونقدر برای به اشتراک گذاشتن مناسب یا کافی نباشه اما آیا واقعا زندگی من فقط به اتفاقاتی که توی دنیای بیرون می‌افتاد بسنده میکرد؟ خیلی گذشت تا فهمیدم درواقع زندگی من در درون خودم خلاصه میشد و بیشترین اتفاقات درون خودم رخ میدادن پس به این نتیجه رسیدم که از همون اول هدفم رو اشتباه انتخاب کرده بودم. من هم میتونم چیزهایی رو برای نوشتن داشته باشم فقط باید دیدگاهم رو تغییر میدادم و دنبال موضوع مناسبش میرفتم. 

ادامه مطلب

Welcome

In the ocean-

 

Stary.wav

Album
By Artist

Magic Spirit